Mag ik al gaan?
Spoken word
Zeven
Zeven dagen, zeven nachten, enkel tranen, geen gedachten.
Lange woorden, even later, in het water, geen geschater.
Overmorgen, weer een dag, waarop ik weer eens lachen mag.
Kan niet denken, kan niet kijken, te veel zooi, om te ontwijken.
In het donker, blijf ik staren, doe maar rustig, om te bedaren.
Beide handen, in de lucht, doe een dansje, op de vlucht.
In de drukte, van de dag, was ik die gast, die spoken zag.
Ik ben hier, jij bent daar, blijf maar weg en laat mij maar.
Grote ogen, naar beneden, kan niet zoeken, naar de vrede.
Dikke letters, zonder strepen, weinig zeggend, uitroepteken.
Takken breken, bomen waaien, loop er weer, omheen te draaien.
Was ik echt, had ik pech, kan niet opstaan, moet toch weg.
Anders dan de meeste zijn, vreemde vogel, doet toch pijn.
Amper licht en felle kleuren, achter dikke houten deuren.
Zwarte wolken, in mijn handen, ga maar lopen, pijn verbranden.
Angstig kijk ik op me heen, weet het zeker ben alleen.
Grote vragen, kleine daden, slippers uit, in onschuld baden.
Dikke druppels op papier, kan niet verder, geen plezier.
Langer wachten, anders praten, wees nou lief en stop met haten.
Enkel nog een laatste zin, boekje uit, de fik erin.
Ben ik nog heel?
De zuigende kracht van het leven heeft mijn ziel al over de grens getrokken, maar mijn lichaam is trager en nog achtergebleven.
Angstig kijkt het om zich heen opzoek naar tekenen van bestaan, maar alle energieën zijn sneller en al mee overgegaan.
Waar ben ik?
Ben ik nog in mijn lijf, waar spanningen gieren door elke vezel, door mijn keel, longen hart en nieren?
Ben ik in mijn ziel die de nieuwe omgevingen aan het verkennen is, een traan latend om alles wat zo zeker veranderd is van betekenis.
Of, ben ik door deze krachten nu in tweeën gespleten. Word ik nooit meer iemand nieuw maar ben ik mijn oude wegen ook vergeten.
Ik voel de leegte.
Er zitten duizenden tranen te wachten achter mijn ogen om te worden losgelaten. Maar de wereld heeft nog niet genoeg dorst om dit alles toe te kunnen laten.
Ik kan niet meer praten.
Langzaam komen er weer woorden en vanaf een plek ver hiervandaan kan ik deze duidelijk horen in mijn oren.
Ik voel mij verloren.
Zachtjes zak ik door mijn knieën en begin stukje bij beetje te rapen. Dat wat ik denk dat ik verloren ben en misschien nog kan maken, maar het wil niet baten.
Ik ben een lege huls die helemaal opnieuw gevuld moet worden met karakter, gevormd door ervaring. Tevens voel ik dat er haast is voor het voltooien van deze openbaring.
Ik ga staan, breek mijn muren af, laat de wereld mijn hart instromen en niet langer geef ik om alles waar ik ooit zo hard voor stond.
Al wankel ik.
Verdriet suist door mijn hoofd, het perspectief op vergeleden gebeurtenissen is zo waar uit steen gebroken en loopt mij nu vanaf de andere kant aan te staren.
Wat ga jij nu met mij doen?
Terug staren dat kan ik wel, met een zachte blik en een scheve lach kijk ik lief, want ik ben niet meer gehard.
Ik ga je liefhebben.
Wie ben jij?
Onze identiteit bepaalt het hele leven. Gelukkig hebben wij tegenwoordig veel manieren om daar invulling aan te geven.
Zo zal ik je wat vertellen over mij. Zodat je weet wie ik ben en wat me drijft.
“Hallo ik ben Remi, ik ben geboren in 1990 en woon in Utrecht. Dat is in het midden van het land, ja echt een knooppunt, daar staat het om bekend.
Ik hou van lekker weer en ik hou ook van lekkere taart, ergens een drankje doen is altijd de moeite waard.
En ohja! Ik ben gek op Fanta, dat kan ik de hele dag drinken, Fanta is mijn leven.”
Wie ben jij?
-Hoe reageer jij op stress
-Wat is het heftigste wat je hebt meegemaakt in je leven?
-Hoe zou jij liefde aan iemand geven?
Zolang we maar kunnen kopen, onze identiteit uitgestald in de winkels waar we het vervangbare metalen middel kunnen inleveren aan mensen met een vermoedelijke andere identiteit.
Voor dezelfde spullen om te kunnen pronken met de uniekheid van ons eigen specifieke waarheid.
Dit is mijn merk, waarmee ik mij omhul, dit is helemaal mijn ding. Dit is mijn stad, ik ben hier opgegroeid! Maar wie ben jij?
Wie ben jij?
-Wat doe je als het te moeilijk wordt?
-Wat doe je als het niet goed gaat met de mentale gezondheid van een vriend?
-Hoe zorg je dat je uit de schulden blijft, als je net niet genoeg verdiend?
Dat zijn dingen die ik graag van iemand zou willen zien.
Maar daar lijkt het niet meer om te draaien en bovendien, zijn we de unieke woorden verloren om onszelf te kunnen beschrijven, omdat we worden volgepropt met de merknamen van de grote bedrijven.
En hoewel de liefde ver te zoeken is, krijg ik als ik aan Apple denk gelijk een stijve. Maar ja, wie ben ik?
Wie ben jij?
-Kan jij je impulsen bedwingen en zo ja, hoe vaak?
-Wat doe je als iemand buitengesloten wordt?
-Lach jij mee, als iedereen lacht?
-Moet jij weleens huilen als iets niet gaat, zoals verwacht?
Wij zijn bang geworden voor ons werkelijke zijn, en verstoppen ons achter alle spullen om onze angsten te kunnen verhullen.
Maar weet je, jij mag er zijn. Sterker nog, ik wil dat je er bent.
Ik wil jou zien, in jouw vorm, met jouw naam.
En iedereen bedanken voor hun eigen bestaan.
Wie ben jij?
Onze identiteit bepaalt het hele leven. Gelukkig hebben wij tegenwoordig veel manieren om daar invulling aan te geven.
Zo zal ik je wat vertellen over mij. Zodat je weet wie ik ben en wat me drijft.
“Hallo ik ben Remi, ik ben geboren in 1990 en woon in Utrecht. Dat is in het midden van het land, ja echt een knooppunt, daar staat het om bekend.
Ik hou van lekker weer en ik hou ook van lekkere taart, ergens een drankje doen is altijd de moeite waard.
En ohja! Ik ben gek op Fanta, dat kan ik de hele dag drinken, Fanta is mijn leven.”
Wie ben jij?
-Hoe reageer jij op stress
-Wat is het heftigste wat je hebt meegemaakt in je leven?
-Hoe zou jij liefde aan iemand geven?
Zolang we maar kunnen kopen, onze identiteit uitgestald in de winkels waar we het vervangbare metalen middel kunnen inleveren aan mensen met een vermoedelijke andere identiteit.
Voor dezelfde spullen om te kunnen pronken met de uniekheid van ons eigen specifieke waarheid.
Dit is mijn merk, waarmee ik mij omhul, dit is helemaal mijn ding. Dit is mijn stad, ik ben hier opgegroeid! Maar wie ben jij?
Wie ben jij?
-Wat doe je als het te moeilijk wordt?
-Wat doe je als het niet goed gaat met de mentale gezondheid van een vriend?
-Hoe zorg je dat je uit de schulden blijft, als je net niet genoeg verdiend?
Dat zijn dingen die ik graag van iemand zou willen zien.
Maar daar lijkt het niet meer om te draaien en bovendien, zijn we de unieke woorden verloren om onszelf te kunnen beschrijven, omdat we worden volgepropt met de merknamen van de grote bedrijven.
En hoewel de liefde ver te zoeken is, krijg ik als ik aan Apple denk gelijk een stijve. Maar ja, wie ben ik?
Wie ben jij?
-Kan jij je impulsen bedwingen en zo ja, hoe vaak?
-Wat doe je als iemand buitengesloten wordt?
-Lach jij mee, als iedereen lacht?
-Moet jij weleens huilen als iets niet gaat, zoals verwacht?
Wij zijn bang geworden voor ons werkelijke zijn, en verstoppen ons achter alle spullen om onze angsten te kunnen verhullen.
Maar weet je, jij mag er zijn. Sterker nog, ik wil dat je er bent.
Ik wil jou zien, in jouw vorm, met jouw naam.
En iedereen bedanken voor hun eigen bestaan.
Ben ik nog heel?
De zuigende kracht van het leven heeft mijn ziel al over de grens getrokken, maar mijn lichaam is trager en nog achtergebleven.
Angstig kijkt het om zich heen opzoek naar tekenen van bestaan, maar alle energieën zijn sneller en al mee overgegaan.
Waar ben ik?
Ben ik nog in mijn lijf, waar spanningen gieren door elke vezel, door mijn keel, longen hart en nieren?
Ben ik in mijn ziel die de nieuwe omgevingen aan het verkennen is, een traan latend om alles wat zo zeker veranderd is van betekenis.
Of, ben ik door deze krachten nu in tweeën gespleten. Word ik nooit meer iemand nieuw maar ben ik mijn oude wegen ook vergeten.
Ik voel de leegte.
Er zitten duizenden tranen te wachten achter mijn ogen om te worden losgelaten. Maar de wereld heeft nog niet genoeg dorst om dit alles toe te kunnen laten.
Ik kan niet meer praten.
Langzaam komen er weer woorden en vanaf een plek ver hiervandaan kan ik deze duidelijk horen in mijn oren.
Ik voel mij verloren.
Zachtjes zak ik door mijn knieën en begin stukje bij beetje te rapen. Dat wat ik denk dat ik verloren ben en misschien nog kan maken, maar het wil niet baten.
Ik ben een lege huls die helemaal opnieuw gevuld moet worden met karakter, gevormd door ervaring. Tevens voel ik dat er haast is voor het voltooien van deze openbaring.
Ik ga staan, breek mijn muren af, laat de wereld mijn hart instromen en niet langer geef ik om alles waar ik ooit zo hard voor stond.
Al wankel ik.
Verdriet suist door mijn hoofd, het perspectief op vergeleden gebeurtenissen is zo waar uit steen gebroken en loopt mij nu vanaf de andere kant aan te staren.
Wat ga jij nu met mij doen?
Terug staren dat kan ik wel, met een zachte blik en een scheve lach kijk ik lief, want ik ben niet meer gehard.
Ik ga je liefhebben.
Ben ik nog heel?
De zuigende kracht van het leven heeft mijn ziel al over de grens getrokken, maar mijn lichaam is trager en nog achtergebleven.
Angstig kijkt het om zich heen opzoek naar tekenen van bestaan, maar alle energieën zijn sneller en al mee overgegaan.
Waar ben ik?
Ben ik nog in mijn lijf, waar spanningen gieren door elke vezel, door mijn keel, longen hart en nieren?
Ben ik in mijn ziel die de nieuwe omgevingen aan het verkennen is, een traan latend om alles wat zo zeker veranderd is van betekenis.
Of, ben ik door deze krachten nu in tweeën gespleten. Word ik nooit meer iemand nieuw maar ben ik mijn oude wegen ook vergeten.
Ik voel de leegte.
Er zitten duizenden tranen te wachten achter mijn ogen om te worden losgelaten. Maar de wereld heeft nog niet genoeg dorst om dit alles toe te kunnen laten.
Ik kan niet meer praten.
Langzaam komen er weer woorden en vanaf een plek ver hiervandaan kan ik deze duidelijk horen in mijn oren.
Ik voel mij verloren.
Zachtjes zak ik door mijn knieën en begin stukje bij beetje te rapen. Dat wat ik denk dat ik verloren ben en misschien nog kan maken, maar het wil niet baten.
Ik ben een lege huls die helemaal opnieuw gevuld moet worden met karakter, gevormd door ervaring. Tevens voel ik dat er haast is voor het voltooien van deze openbaring.
Ik ga staan, breek mijn muren af, laat de wereld mijn hart instromen en niet langer geef ik om alles waar ik ooit zo hard voor stond.
Al wankel ik.
Verdriet suist door mijn hoofd, het perspectief op vergeleden gebeurtenissen is zo waar uit steen gebroken en loopt mij nu vanaf de andere kant aan te staren.
Wat ga jij nu met mij doen?
Terug staren dat kan ik wel, met een zachte blik en een scheve lach kijk ik lief, want ik ben niet meer gehard.
Ik ga je liefhebben.
Mag ik al gaan?
Ergens in een bos vol hoge bomen en dikke takken.
Ik loop wat te dwalen.
De wind lijkt flink te waaien want de toppen buigen langzaam naar de bodem en de stammen beginnen rond te draaien.
Het is nogal onwerkelijk dus went ik mijn blik naar beneden, ik zie mijn voeten staan in een kuil waar ik in zak met beide benen.
Een zwerm gele lieveheersbeestjes lijkt het over te nemen.
Ik zie ze overal waar ik kijk, ik schijn ze dus met mijn blik het leven in te roepen.
Bij die gedachte schrik ik me gek en ga toch maar een stukje rennen opzoek naar een veiligere plek.
Maar oh damn, ik lijk het zelf te creëren, het enige wat ik kan doen is dit ondergaan en wachten.
De tijd zal het me leren.
Mag ik al gaan?
Midden in de mensenmassa, waar elke opzichzelfstaande receptor in mijn lijf is geactiveerd.
We schommelen heen en weer.
Mijn lot ligt in de duizenden stemmen die hier om mij heen zwermen, en over zichzelf vertellen.
Ik voel de gesprekken aan mij trekken en mijn ziel ontkennen.
Om er mee aan de haal te gaan en te gebruiken voor een opzichzelfstaand nieuw verhaal.
Ik begin te rennen en de vastigheid van alle lijven die mij probeert terug te krijgen is bijna niet te ontwijken.
Ik moet nu ergens anders zijn.
Mag ik al gaan?
Ergens op een onbekende plek in een onbekend land waar ik niemand ken ben ik in de duinen gestrand.
Ik sta op de top, recht vooruitkijkend en ben de grote golven aan, het aanstaren.
De meters hoge muur lijkt te wuiven, maar mij niet te groeten.
Vluchtig begin ik al te denken waar ik heen kan verplaatsen met mijn voeten.
Want mijn blik is gegrepen en ondanks de angst voor dit machtige vertoon, zal ik blijven kijken.
Dit wordt mijn einde van het leven.
Of het is echt en ik ga hier al mompelend ten onder.
Of ik ben gek en zal door deze belevenis nooit meer recht kunnen denken.
Ik kan hier niet blijven als ze mij komen halen.
Mag ik al gaan?
Schijnbaar vredig in bed.
Ik voel alles stromen door mijn lijf, maar ik ben moe, veel te moe.
Toch blijven mijn ogen open, voor uren gefixeerd op het bijna witte plafond.
Omdat ze niet kunnen omgaan met het circus dat zich ontluikt, het moment dat ik ze sluit.
Een oneindigheid aan kleuren die op mijn netvlies prikkelen en in mijn hersenen zeuren.
In de vorm van muziek en dieren die trucjes doen en praten met het publiek.
Iedereen ziet mij hier in mijn ogen.
Dat is nu net even iets te veel voor erbij.
Waar kan ik anders zijn?
Mag ik al gaan?
Soms blijkt iets niet echt te zijn, maar dat wil niet zeggen dat je het niet beleefd in het moment dat het ertoe deed.
Ik leerde luisteren naar mijn eigen gedachten, door de vele uren dat ik niet kon gaan, maar wel moest zijn.
Door gevoelens van angst die bij elke belevenis weer terugkwamen en ook later nog veel met mij spraken.
Ik leerde luisteren naar belangrijkere vragen.
Om goed te doen voor mijzelf en niet doelloos te blijven herhalen en telkens weer te falen.
Ik had het even nodig.
Maar nu, ik mag best wel gaan en daar ben ik blij om.
Dat heb ik goed gedaan.
Mag ik al gaan?
Ergens in een bos vol hoge bomen en dikke takken.
Ik loop wat te dwalen.
De wind lijkt flink te waaien want de toppen buigen langzaam naar de bodem en de stammen beginnen rond te draaien.
Het is nogal onwerkelijk dus went ik mijn blik naar beneden, ik zie mijn voeten staan in een kuil waar ik in zak met beide benen.
Een zwerm gele lieveheersbeestjes lijkt het over te nemen.
Ik zie ze overal waar ik kijk, ik schijn ze dus met mijn blik het leven in te roepen.
Bij die gedachte schrik ik me gek en ga toch maar een stukje rennen opzoek naar een veiligere plek.
Maar oh damn, ik lijk het zelf te creëren, het enige wat ik kan doen is dit ondergaan en wachten.
De tijd zal het me leren.
Mag ik al gaan?
Midden in de mensenmassa, waar elke opzichzelfstaande receptor in mijn lijf is geactiveerd.
We schommelen heen en weer.
Mijn lot ligt in de duizenden stemmen die hier om mij heen zwermen, en over zichzelf vertellen.
Ik voel de gesprekken aan mij trekken en mijn ziel ontkennen.
Om er mee aan de haal te gaan en te gebruiken voor een opzichzelfstaand nieuw verhaal.
Ik begin te rennen en de vastigheid van alle lijven die mij probeert terug te krijgen is bijna niet te ontwijken.
Ik moet nu ergens anders zijn.
Mag ik al gaan?
Ergens op een onbekende plek in een onbekend land waar ik niemand ken ben ik in de duinen gestrand.
Ik sta op de top, recht vooruitkijkend en ben de grote golven aan, het aanstaren.
De meters hoge muur lijkt te wuiven, maar mij niet te groeten.
Vluchtig begin ik al te denken waar ik heen kan verplaatsen met mijn voeten.
Want mijn blik is gegrepen en ondanks de angst voor dit machtige vertoon, zal ik blijven kijken.
Dit wordt mijn einde van het leven.
Of het is echt en ik ga hier al mompelend ten onder.
Of ik ben gek en zal door deze belevenis nooit meer recht kunnen denken.
Ik kan hier niet blijven als ze mij komen halen.
Mag ik al gaan?
Schijnbaar vredig in bed.
Ik voel alles stromen door mijn lijf, maar ik ben moe, veel te moe.
Toch blijven mijn ogen open, voor uren gefixeerd op het bijna witte plafond.
Omdat ze niet kunnen omgaan met het circus dat zich ontluikt, het moment dat ik ze sluit.
Een oneindigheid aan kleuren die op mijn netvlies prikkelen en in mijn hersenen zeuren.
In de vorm van muziek en dieren die trucjes doen en praten met het publiek.
Iedereen ziet mij hier in mijn ogen.
Dat is nu net even iets te veel voor erbij.
Waar kan ik anders zijn?
Mag ik al gaan?
Soms blijkt iets niet echt te zijn, maar dat wil niet zeggen dat je het niet beleefd in het moment dat het ertoe deed.
Ik leerde luisteren naar mijn eigen gedachten, door de vele uren dat ik niet kon gaan, maar wel moest zijn.
Door gevoelens van angst die bij elke belevenis weer terugkwamen en ook later nog veel met mij spraken.
Ik leerde luisteren naar belangrijkere vragen.
Om goed te doen voor mijzelf en niet doelloos te blijven herhalen en telkens weer te falen.
Ik had het even nodig.
Maar nu, ik mag best wel gaan en daar ben ik blij om.
Dat heb ik goed gedaan.
Allemaal gedachten
Tik, ik kom maar niet in slaap. Ik heb last van herinneringen die mijn hoofd binnendringen elke keer dat ik gaap
Ik probeer al het goede te doen
Het is te veel voor mij alleen
Wordt overweldigd door de intensiteit
Van de gedachten om mij heen
Van de ijverigheid van schuld, de gejaagdheid die door mijn torso mijn hele zijn opvult. In mijn hoofd ben ik aan het rennen, maar mijn gedachten volgen op de voet. Ik zal moeten stoppen, mijn rug rechten. En ademen. Als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik.
Tik, ik kom er niet aan toe. Heb het juiste voorgenomen vlak voor ik ben thuisgekomen, maar ik ben toch weer moe.
Mijn hoofd op mijn hand
Mijn blik op de oneindigheid
Toch voelt elke seconde die binnendringt
Weer als een nieuw verwijt
De gelaagdheid in de momenten van verzekering, draven door in de echtheid van lichamelijke onteigening. Het is mijn eigen gedachte die dit alles voedt. Ik zal moeten accelereren, me losgooien. En dansen, als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik.
Tik, ik heb nog lang te gaan. De frustratie wordt alsmaar groter en de wereld wordt steeds kleiner. En ik kan het niet meer aan.
De realiteit is gekrompen
Niks lijkt meer te bestaan
Een laatste vergezochte handeling
Veranderd daar niets aan
De vluchtigheid van het realiseren, dat je niet weet hoelang je in deze staat gaat verkeren. Is de reden dat je helemaal niets meer doet. Ik zal dilatant moeten zijn, mij hergroeperen. En ontwaken. Als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik
Tik, ik voel me echt niet fijn. Het is groter dan ontevredenheid waar ik tegen strijd en van binnen heb ik pijn.
Handen om mijn schouders
Knieën in mijn kin
De kracht van de rillingen overweldigd
Mijn hartstocht binnenin.
De verbazingwekkende saamhorigheid van de woorden die gericht de gaten in mijn ziel stonden te boren. Ze lopen fluitend mijn einde te gemoed. Ik zal moeten opstaan, mij weren. En schreeuwen. Als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik
Tik, het leven staat stil. Toch geprikkeld door de minuscule beweging, van deze rommelige belegering. Die ik mijn hersenen in dril.
Er wordt zoveel geschoten
Dat mijn neuronen branden
Zoals de tranen in mijn ogen
Die maar niet willen landen
De dampende smok van spijt, hangt laag en verdoezelt het uitzicht op de fragile waarheid. Dat geluk ten alle tijden het ongemak te niet doet. Ik zal moeten balanceren, het loslaten. En lachen. Als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik
Ook dit ben ik.
Allemaal gedachten
Tik, ik kom maar niet in slaap. Ik heb last van herinneringen die mijn hoofd binnendringen elke keer dat ik gaap
Ik probeer al het goede te doen
Het is te veel voor mij alleen
Wordt overweldigd door de intensiteit
Van de gedachten om mij heen
Van de ijverigheid van schuld, de gejaagdheid die door mijn torso mijn hele zijn opvult. In mijn hoofd ben ik aan het rennen, maar mijn gedachten volgen op de voet. Ik zal moeten stoppen, mijn rug rechten. En ademen. Als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik.
Tik, ik kom er niet aan toe. Heb het juiste voorgenomen vlak voor ik ben thuisgekomen, maar ik ben toch weer moe.
Mijn hoofd op mijn hand
Mijn blik op de oneindigheid
Toch voelt elke seconde die binnendringt
Weer als een nieuw verwijt
De gelaagdheid in de momenten van verzekering, draven door in de echtheid van lichamelijke onteigening. Het is mijn eigen gedachte die dit alles voedt. Ik zal moeten accelereren, me losgooien. En dansen, als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik.
Tik, ik heb nog lang te gaan. De frustratie wordt alsmaar groter en de wereld wordt steeds kleiner. En ik kan het niet meer aan.
De realiteit is gekrompen
Niks lijkt meer te bestaan
Een laatste vergezochte handeling
Veranderd daar niets aan
De vluchtigheid van het realiseren, dat je niet weet hoelang je in deze staat gaat verkeren. Is de reden dat je helemaal niets meer doet. Ik zal dilatant moeten zijn, mij hergroeperen. En ontwaken. Als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik
Tik, ik voel me echt niet fijn. Het is groter dan ontevredenheid waar ik tegen strijd en van binnen heb ik pijn.
Handen om mijn schouders
Knieën in mijn kin
De kracht van de rillingen overweldigd
Mijn hartstocht binnenin.
De verbazingwekkende saamhorigheid van de woorden die gericht de gaten in mijn ziel stonden te boren. Ze lopen fluitend mijn einde te gemoed. Ik zal moeten opstaan, mij weren. En schreeuwen. Als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik
Tik, het leven staat stil. Toch geprikkeld door de minuscule beweging, van deze rommelige belegering. Die ik mijn hersenen in dril.
Er wordt zoveel geschoten
Dat mijn neuronen branden
Zoals de tranen in mijn ogen
Die maar niet willen landen
De dampende smok van spijt, hangt laag en verdoezelt het uitzicht op de fragile waarheid. Dat geluk ten alle tijden het ongemak te niet doet. Ik zal moeten balanceren, het loslaten. En lachen. Als ik nog weet hoe dat moet.
Tik tik tik
Ook dit ben ik.
